Sürüsünden ayrılmıştı.
Karlı tepelere doğru tek başına yol alıyordu.
Kadraja takılan bu görüntü birden milyonlarca ilgi gördü.
Kimi “İşte benim hayatım” dedi.
Kimi “Modern insanın yalnızlığı” tabirlerini kullandı.
“Nihilist Penguen” diyen oldu.
“Özgür Penguen” diyen.
“Devrimci”, “İsyankâr” sıfatları bile kullanıldı.
Bir hayvanın içgüdüsel kayboluşuna milyonlarca anlamlar yüklendi.
‘Çok acıklı’ dedikleri bu durum, kendi hayatlarına bile benzetildi.
Oysa gerçekliğin yaşandığı o kadrajın diğer tarafında ise başka bir görüntü vardı.
Kendinden ağır yükleri taşıyan, nefes nefese yürüyen Gazzeli bir çocuk.
Her ne hikmetse bu çocuğun hayatı için kimse “İşte benim hayatım” demedi.
“Modern zorbalığının getirdiği hayat” diyen de olmadı.
Vicdan rahatlatacak ifadeler bile aksine hiç kullanılmadı.
Dedik ya “Nihilizmin şıklığı” insanlara daha cazip geldi.
Gerçekliğin çıplaklığını ise gören olmadı.
Asıl gerçeklik Gazzeli çocuğun verdiği bu görüntü!
Penguen’in “sessiz yürüyüşü” bu gerçekliğin önüne geçti.
Kurgulanmış hüzünler üzerinden trajedi, had safhada.
Ham ve kanlı gerçekliğe karşı 3 maymunu oynayan daha çok.
Öyle ki Japonya’da annesi tarafından terkedildikten sonra peluş oyuncakla avunan yavru maymun Punch’un durumu, Gazzeli bu çocuktan daha görülür ve konuşulur vaziyette!
Dünya, peluş oyuncağa sarılan maymuna ağlarken; beton yığınları arasında tek başına su taşıyan o çocuğu görmeyecek kadar körleşti.